Pulp fiction - ein postmoderne tekst.

“Postmoderne uttrykk representerer både ei vidareføring av modernismen og eit brot med den” (mediemøter2, s.210). Medan det modernistiske har eit bakanforliggjande bodskap, er overflata sjølve bodskapen i det postmodernistiske. Pulp fiction er ein postmoderne tekst fordi filmen ikkje har noko bodskap som kan tolkast, bodskapen er det vi ser.

Eit anna kjenneteikn på postmodernismen er at ein sett saman og blandar mange ulike uttrykk. Pulp fiction er eit virvar av små forteljingar som er knytte saman, og alt frå det voldelege til det søte er satt saman i ei og same scene. Ein scene er til dømes satt saman av romantisk kjærleik med søte ord som ”honney bunny” i tillegg til pistolar og blod.

Det heilt typiske med filmen pulp fiction er komposisjonen som bryt med den tradisjonelle Hollywood-kurva. Filmen både startar og avsluttar med det same ranet, men i handlinga er dette ranet verken avslutting eller start. Handlinga derimot avsluttar med at Vincent blir skutt, men denne scena kjem midt i filmen slik at i siste scene er han fortsett levande.

Fleire postmodernistiske kjenneteikn i filmen er den ofte ironiske intertekstualiteten. Som eksempel les han eine alltid eit bestemt vers frå bibelen før han skal skyte nokon. Pulp fiction er altså ein postmoderne tekst på grunnlag av ironien, kontrastane, komposisjonen og den ytre bodskapen.